اگرچه اسرائیل نسبت پزشکان به جمعیت بالایی دارد ، اما کمبود پزشکان عمومی وجود دارد و فقط در مناطق روستایی عمل عمومی رایج است. در این شهرها بسیاری از افراد مستقیماً به متخصصان اطفال ، متخصصین زنان و سایر متخصصان مراجعه می کنند ، اما در مقابل این دسترسی مستقیم به متخصص واکنش نشان داده شده است. پزشکان عمومی بیشتری آموزش دیده اند و انجمن پزشکی اسرائیل توصیه کرده است که هیچ بیماری را نباید به پزشک متخصص ارجاع داد مگر توسط پزشک خانواده یا دستورالعمل های پرستار خانواده. در دانشگاه تل آویو یک گروه پزشکی خانوادگی وجود دارد. در برخی از مناطق تازه در حال توسعه ، که کمبود پزشک در آنها بیشتر است ، مراکز پزشکی وجود دارد که در آن همه بیماران در ابتدا توسط یک پرستار مصاحبه می شوند. پرستار ممکن است با بسیاری از بیماری های جزئی دست و پنجه نرم کند ، بنابراین پزشک را برای درمان بیماری های جدی تر آزاد می کند.

 

تقریباً نیمی از پزشکان پزشکی در استرالیا پزشکان عمومی هستند - نسبت بسیار بیشتر از بسیاری از کشورهای پیشرفته دیگر ، نسبت آنها بسیار بالاتر است - هرچند که در سایر نقاط ، تعداد آنها رو به کاهش است. آنها بیشتر از انگلیس برای بیماران خود کار می کنند ، بسیاری از آنها مانند برداشتن آپاندیس ، کیسه صفرا یا رحم عمل هایی را انجام می دهند که در جاهای دیگر توسط جراح متخصص انجام می شود. شیوه های گروهی معمول است.

 

بیشتر بدانید!

 

 

عمل پزشکی در کشورهای در حال توسعه

چین

خدمات بهداشتی در چین از زمان انقلاب فرهنگی با عدم تمرکز و وابستگی به پرسنلی که به صورت محلی انتخاب می شوند و برای دوره های کوتاه آموزش می بینند ، مشخص می شود. تأکید بر انگیزه از خودگذشتگی ، اعتماد به نفس و مشارکت همه افراد جامعه است. کمپین هایی که بر اهمیت اقدامات پیشگیرانه و اجرای آنها تأکید می کنند ، باعث ایجاد نگرش های جدید اجتماعی و همچنین از بین بردن اختلافات بین دسته های مختلف کارگران بهداشتی شده اند. مراقبت های بهداشتی به عنوان موضوعی محلی در نظر گرفته می شود که نیازی به مداخله هیچ مقام بالاتری ندارد. این سیستم مبتنی بر سیستمی کاملاً سازمان یافته و منظم است که برابری طلبانه است و نه سلسله مراتبی ، مانند جوامع غربی ، و مناسب مناطق روستایی که حدود دو سوم جمعیت در آن زندگی می کنند مناسب است. در شهرهای بزرگ و شلوغ یکی از مهمترین ترکیبات سیستم مراقبت های بهداشتی کمیته های ساکنان است که هر کدام برای جمعیتی از 1000 تا 5000 نفر است. مراقبت توسط پرسنل نیمه وقت و ویزیت های دوره ای پزشک انجام می شود. تعدادی از کمیته های ساکنان در محله های حدود 50،000 نفری که کلینیک ها و بیمارستان های عمومی با پزشکان و همچنین کمکی های بهداشتی آموزش دیده در طب سنتی و غربی دارند ، جمع شده اند. مراقبت های ویژه در سطح منطقه (بیش از 100000 نفر) ، در بیمارستان های منطقه و در مراکز اپیدمی و پزشکی پیشگیری ارائه می شود. در بسیاری از مناطق روستایی ، کمون های مردم خدمات پزشکی مشارکتی را سازماندهی کرده اند که مراقبت های اولیه را با هزینه کمی سالانه ارائه می دهند.

 

در سراسر چین ارزش طب سنتی به ویژه در مناطق روستایی مورد تأکید است. کلیه دانشکده های پزشکی به عنوان بخشی از برنامه درسی خود به آموزش طب سنتی تشویق می شوند و تلاش می شود دانشکده های طب چینی با دانشکده های پزشکی از نوع غربی مرتبط شوند. تحصیلات پزشکی مدت کوتاهی نسبت به اروپا است و تأکید بیشتری بر کارهای عملی وجود دارد. دانشجویان بخشی از وقت خود را دور از دانشکده پزشکی در کارخانه ها یا کمون ها می گذرانند. آنها تشویق می شوند که آنچه را که به آنها آموخته شده زیر سوال ببرند و در مراحل آموزشی در مراحل آموزشی شرکت کنند. یکی از اشکال معروف طب سنتی طب سوزنی است که به عنوان یک روش درمانی و تسکین دهنده درد استفاده می شود. نیاز به قرار دادن سوزن های دسته دار برنج در نقاط مختلف بدن ، طب سوزنی به عنوان نوعی بیهوشی کاملاً برجسته شده است.

 

تعداد کثیری از کارکنان بهداشتی غیر واجد شرایط پزشکی ، که سیستم مراقبت های بهداشتی به آنها بسیار بستگی دارد ، شامل کارگران تمام وقت و نیمه وقت است. پزشکان دوم شامل پزشکان به اصطلاح پابرهنه هستند که عمدتا در مناطق روستایی ، پزشکان کارگر در کارخانه ها و کارگران پزشکی در جوامع مسکونی کار می کنند. هیچ یک از این گروه ها از نظر پزشکی واجد شرایط نیستند. آنها فقط یک دوره آموزش رسمی سه ماهه داشته اند که بخشی از آن در بیمارستان انجام می شود ، بطور مساوی بین کارهای نظری و عملی تقسیم شده است. پس از آن دوره متفاوتی از تجربه کار در محل کار تحت نظارت دنبال می شود.