کارگر بهداشت

کارگر بهداشت

یک کارمند مراقبت های بهداشتی در اسکراب های جراحی.

Creatas / Getty Images Plus

با این حال ، در کشورهای پیشرفته صنعتی ، معمولاً یک پزشک آموزش دیده است که از او خواسته می شود مراقبت های اولیه را انجام دهد. بیمار که به دنبال مراقبت از طریق تماس با اول است می تواند به یک پزشک عمومی مراجعه کند یا مستقیماً به یک متخصص مراجعه کند. کدام یک از عاقلانه ترین گزینه ها است که مورد بحث و مجادله قرار گرفته است. با این وجود پزشک عمومی در برخی از کشورهای پیشرفته بسیار نادر است. در کشورهایی که وی هنوز وجود دارد ، وی به طور فزاینده ای به عنوان یک شخصیت منسوخ شده مشاهده می شود ، زیرا دارو یک زمینه بسیار پیچیده ، سریع در حال تغییر و پیچیده را پوشش می دهد که هیچ پزشکی بیش از یک بخش کوچک نمی تواند بر آن تسلط داشته باشد. بنابراین گفته می شود که مفهوم پزشک عمومی ممکن است پوچ باشد.

 

گزینه بدیهی برای عمل عمومی ، دسترسی مستقیم بیمار به یک متخصص است. اگر بیمار از نظر بینایی مشکلی داشته باشد ، به یک متخصص چشم مراجعه می کند و اگر در ناحیه قفسه سینه درد دارد (که می ترسد به دلیل قلب او باشد) ، به یک متخصص قلب مراجعه می کند. یک ایراد به این طرح این است که بیمار اغلب نمی تواند بداند که کدام ارگان مسئول علائم خود است و با دقت ترین پزشک ، پس از انجام تحقیقات فراوان ، ممکن است در مورد علت آن اطمینان نداشته باشد. نفس نفس - یک علامت رایج - ممکن است به دلیل بیماری قلبی ، بیماری ریوی ، کم خونی یا ناراحتی عاطفی باشد. یکی دیگر از علائم رایج ، بیماری عمومی - احساس فرسودگی یا همیشه خستگی است. سایر موارد سردرد ، کمردرد مزمن ، روماتیسم ، ناراحتی شکمی ، اشتهای ضعیف و یبوست است. بعضی از بیماران ممکن است آشکارا مضطرب یا افسرده باشند. از جمله مهارتهای پزشکی ظریف ، توانایی ارزیابی افراد با چنین علائمی و تشخیص بین علائمی است که عمدتا ناشی از ناراحتی عاطفی است و علائمی که عمدتاً منشأ جسمی دارند. یک متخصص ممکن است توانایی چنین ارزیابی کلی را داشته باشد ، اما ، غالباً ، با تأکید بر موضوع خودش ، در این مرحله شکست می خورد. متخصص عمومی با آموزش گسترده تر ، اغلب انتخاب بهتر برای تشخیص اول است و گزینه بعدی ارجاع به متخصص است.

 

غالباً احساس می شود که بیمار داشتن پزشک خاص خود ، که از سابقه خود می داند ، وی را در اثر بیماری های مختلف دیده است و همچنین اغلب مراقب خانواده اش است ، مزایای عملی نیز دارد. این پزشک شخصی ، غالباً یک پزشک عمومی ، در بهترین وضعیت برای تصمیم گیری در مورد زمان ارجاع بیمار به مشاور است.

 

مزایای عمل عمومی و تخصصی هنگامی ترکیب می شوند که پزشک اولین تماس پزشک متخصص اطفال باشد. اگرچه او فقط کودکان را می بیند و بنابراین دانش خاصی از بیماری های دوران کودکی به دست می آورد ، اما او همچنان یک پزشک عمومی است که کل بیمار را نگاه می کند. ترکیبی دیگر از تمرین و تخصص عمومی با تمرین گروهی نشان داده می شود ، اعضای آن بطور جزئی یا کامل تخصص دارند. یک یا چند ممکن است پزشکان عمومی باشند ، و یک نفر ممکن است جراح ، دیگری متخصص زنان ، سومین متخصص اطفال و چهارم متخصص داخلی باشد. در جوامع منزوی ممکن است عمل گروهی سازش رضایت بخشی باشد ، اما در مناطق شهری ، جایی که تقریباً همه می توانند به سرعت به بیمارستان اعزام شوند ، جراح متخصص که در یک بیمارستان کاملاً مجهز کار می کند معمولاً می تواند درمان بهتری نسبت به یک جراح پزشک عمومی در یک کلینیک کوچک ارائه دهد. بیمارستان

 

 

بیشتر بدانید! مجله پزشکی

 

بیشتر در مورد این موضوع

علم مواد: مواد دارویی

اولتراسونیک: کاربردهای پزشکی

پروژه ژنوم انسانی: تأثیر بر پزشکی

بیوسرامیک: سرامیک پزشکی

 

 

عمل پزشکی در کشورهای پیشرفته

بریتانیا

قبل از سال 1948 پزشکان عمومی در انگلیس در مکانی که می توانستند زندگی خود را تأمین کنند مستقر شدند. بیماران به دو گروه اصلی تقسیم شدند: حقوق بگیران هفتگی ، که به طور اجباری بیمه شده بودند ، در "صفحه" پزشک بودند و به آنها خدمات درمانی رایگان داده می شد (که این هزینه به طور فصلی توسط دولت به دولت پرداخت می شود). بیشتر افراد باقیمانده در زمان بیماری به پزشک هزینه خدمات پرداخت می کردند. در سال 1948 سرویس بهداشت ملی فعالیت خود را آغاز کرد. طبق مفاد آن ، هر کس حق دارد با پزشک عمومی که در آن عضو است ، تحت مراقبت های پزشکی رایگان قرار گیرد. اگرچه پزشکان عمومی در سرویس بهداشت ملی از داشتن بیمار خصوصی نیز منع ندارند ، اما این افراد باید افرادی باشند که در آنها تحت سرویس بهداشت ملی ثبت نشده اند. هر پزشکی آزاد است که به عنوان یک پزشک عمومی کاملاً مستقل از سرویس بهداشت ملی کار کند ، هرچند